De praktijk

In deze rubriek is er ruimte voor publicaties van iedereen die zijn of haar ervaring in de uitvoering wil delen. InburgerNet biedt daarmee een platform voor de publicatie van producten of halfproducten, die de moeite waard kunnen zijn voor anderen. Aarzel niet en lever ons uw verslagen, formulieren, schema's en voorbeeldbrieven via het volgende adres: Opmerking formulier

Praktijkboek Inburgering en Maatschappelijke participatie

Begeleiding inburgeraars door studenten in Rotterdam

Den Haag, oudkomers

Drie nieuwkomers over hun ervaringen in Rotterdam

Milieuvriendelijk inburgeren in Gouda

Inburgeren in de regio Dordrecht

Deltaplan inburgering: Rotterdam wil af van vrijblijvende inburgering

Zorg en vreugde bij de roc's

Project "Samen Werken" in Emmen

Praktijk uit Amsterdam

en uit de Friese Wouden

Video inburgeren in Nederland

VluchtelingenWerk en Maatschappelijke Begeleiding

Na een verplichte taalcursus krijgen oudkomers een certificaat. Alles geregeld? In buurthuis De Tagerijn blijkt de nieuwe Haagse hardheid te hoog gegrepen.

Vandaag is een bijzonderedag in buurthuis De Tagerijn in Amsterdam-West. De zon schijnt en de eerste lichting oudkomers krijgt een certificaat wegens de met goedgevolg doorlopen taalcursus. Opeen tafel staan taarten, erachter een stuk of vijftien goed ingepakte en gehoofddoekte vrouwen, de meesten eind veertig, begin vijftig. Vijf mannen zitten eerste rang. Wethouder Boes van stadsdeel De Baarsjes spreekt, een leraar waarschuwt vervolgens dat er verder geleerd moet worden. 'Anders is het Nederlands binnen een half jaar weer weg.'

Al snel blijkt dat de nieuwe Haagse hardheid in Amsterdam-West nog geen dankbare afnemers heeft. Oudkomers zijn mensen die voor 1998 naar Nederland zijn verhuisd. Ook zijmoeten tegenwoordig inburgeren. Officieel worden oudkomers geacht tijdens hun cursus Nederlands twee niveaus omhoog tegaan. Bel één terzake kundige enje hoort dat dat veel te hoog gegrepen is. Wat is in buurthuis De Tagerijn de geleverde prestatie inruil voordat mooie, forse certificaat plus zonnebloem voor de laureaten? Aanwezigheid op de cursus, blijkt uit het praatje van de leraar.

Verder wil minister Verdonk dal de inburgeraar, oud of nieuw van snit, zelfgaaf betalen voorzijn integratie. Bij falen: korten op de uitkering. Ook op dit vlak ligt Amsterdam-West licht jaren van Den Haag. De middel bare dames achter de taartentafel stralen. De taal leren, heel goed, zeggen ze. Bijna allemaal willen ze verder. Maar betalen? Het is niet mijn schuld, het is de schuld van de gemeente dat ik de taal niet spreek, zegt Ayse Kilmamas. De gemeente heeft er twintig jaar niks aan gedaan. Geknik alom. De taal leren ja, betalen nee. Dan kan ze niet meer naar Turkije met vakantie. Haar buurvrouw: ik zit in de WAO, mijn man ook, als we moeten betalen kom ik niet meer.

Minister Verdonk moet helemaal strak trekken als ze dit leest. Wat een lamzakkigheid van die hoofddoeken. En dan heb ik nog niet verteld dat ze nog een cadeaubon van vijftig euro toekrijgen, alleen voor hun aanwezigheid. Leuk om te weten voor de Nederlandse bijstandsmoeder om de hoek, zal de minister denken. Daar staat de klassieke welzijnsvisie tegenover, verwoord doordeelraadwethouder Boes van het CDA: 'De geluiden uit Den Haag bevallen me niet. Wij hebben die mensen hierheen genaaid, we hebben ze in kleine huizen gestopt zodat wc nu met concentraties zitten. Inburgeren heeft absolute prioriteit.'

Je zou het met een duur woordtwee paradigma's kunnen noemen, twee manieren van Rijken die elkaar uitsluiten. Het oude paternalisme van Hollands schuldbesef en de behoefte aardig te worden gevonden is nog spring levend. Daar is nu het nieuwe paternalisme van inburgeren of ik schiet bijgekomen. Gemeenschappelijk is het sentiment dat er wat moet gebeuren, en dat men eigenlijk niet goed weet wat. Ja,de taal leren. Maar iedereen weetwel dat dat voor deze vrouwen van middelbare leeftijd eigenlijk onbegonnen werk is. Den Haag zwijgt erover, volgens het bekende recept dat de goede bedoelingvoor de werkelijkheid gaat. En de welzijnsvloer wijst erop 'dat die vrouwen nu eindelijk uit hun huis komen'. Dat is waar en mooi. Maar daarvoor kun je ook een koffie krans organiseren in plaats van een taal cursus.

Richtingloosheid, naar keuzeverborgen achter stoere taal of ouderwetse solidariteit. In het gat daartussen slaat de welzijnsindustrie zijn slag. Want die bescheiden koffieruimte in De Tagerijn of duizend andere buurthuizen in Nederland is ook een krachtenveld waar getrokken wordt om miljoenen. Oudkomers, wat een mooie, nieuwe zorgcategorie. De minister kan ertegenaan blazen,de welzijnswerkers vinden aftrekvoor hun aanbod. Zeker, ook oudkomers moeten inburgeren,vindt wethouder Boes van De Baarsjes. Verplicht, en we gaan ook aan huisbezoek doen om ze naar de taalcursus te sleuren.

Verder is die nieuwigheid maarbetrekkelijk, erkent de wethouder. Tegenwoordig heet het inburgeren, of bouwen aan burgerschap. Vroeger was het sociale vernieuwing. Daarvoor of daarna,dat maakt niet zoveel uit, heette het leefbaarheid in de buurt. Waar het om draait is dat er nogal wat subsidie omgaat, dat er dus fikse belangen mee gemoeid zijn.

In het wijkcentrum gaan de trotse cursisten intussen op de foto. Wat er niet allemaal gedaan is om dit voor elkaar te krijgen,verzucht de verantwoordelijke ambtenaar. Eerst het gevecht met het stadhuis, dat eist dat elke cursist een assessment van zeshonderd euro onergaat zodat er voorde taalcursus nog maar achthonderd euro overblijft. Gedwongen winkelnering bij de ROC's, dat zijn de regionale onderwijsmonsters met tienduizenden cursisten. Daarna was de heksentoer om cursisten te vinden, met affiches in de wijk in vier talen en flinke mond op mondreclame. Vervolgens de intake, het assessment en uiteindelijk de cursus, in-gekocht bij het particuliere opleidingsinstituut In top 'voor uw opleidingstraject van dualeNT2-trajecten tot alfabetisering, sociale activering, maatschappijoriëntatie en opvoedingsondersteuning'. Uiteindelijk is nog 30procent van de cursisten afgevallen, ondanks assessment, zonnebloem, certificaat en cadeaubon. De aanwezigheid in het buurthuis viel toch te zwaar.